BOTSWANA.

Vrijdag 23 juni 2000.

Voor ’t tent opzetten krijgen we een duidelijke instructie van driver Bruce en dan is ’t ook ’n fluitje van een cent.

Pieternel en ik zijn de enigen die als alleen- reizenden niet extra hebben betaald voor ’n éénpersoonstent, dus wij krijgen samen één tent te delen. "Modern times" hoor ik al ergens. Of ’t delen van een klein tentje werkelijk zo eenvoudig is als ’t lijkt zal nog moeten blijken!

Er wordt deze eerste kampeernacht door elkaar genomen maar slecht geslapen: de vreemde geluiden van de olifanten, leeuwen, nijlpaarden en nog veel klein grut, maar ook van ’n stel herriemakende, feestende Zuid-Afrikaners, die de barkeepers het lastig en ’n stel schoolmeisjes het hof maken in de buitenbar achter onze tenten!

Zaterdag 24 juni.

’s Morgens is ’t al vroeg dag (kwart voor zes) want ’n half uur later komen de safaribusjes voor de gamedrive in ’t Chobe National Park. Eerst is ’t hartstikke koud op de open wagens maar als de zon goed op is wordt ’t wat beter. We zien echt enorm veel wild. Eerst de oudste giraffe van ’t park (volgens de gids): hoe donkerder bruin de vlekken, des te ouder de giraffe. Veel nijlpaarden zien we, ook op ’t droge nu de zon nog laag staat. Telkens weer impala’s en springbokken, enkele kudu’s, ook vogels als maraboes, gieren, arenden en de "lilac-breasted roller" (scharrelaar), de nationale vogel van Botswana, ’n mooie meerkleurige vogel.

Dan honderd meter verder: een grote mannetjesolifant die net gaat drinken en wat badderen.

Op de terugweg ’n grote groep nijlpaarden op ’t land, rustend, koereigers er bovenop, ik schat wel een dertig stuks! ’n Vreedzaam tafereel maar ondertussen zijn ’t de gevaarlijkste, meeste slachtoffers makende dieren van Afrika!

Terug op de campsite staat ’t ontbijt klaar. Lekker na zo’n tocht van vier uur: bacon met scrambled eggs! En dan rust tot drie uur want dan gaan we per boot het park in.

Ik zat trouwens te schrijven op ’n prachtig rustig plekje. Er is hier ’n bar gebouwd op ’n plateau aan de rivier. Je ziet hier aalscholvers voorbijkomen, in de verte lopen olifanten, ’n enkele visarend zweeft op de thermiek en verder: rust!

‘s Middags om drie uur stappen we op de boot voor ’n tocht door de Choberivierdelta. ’n Prachtige tocht door een vlak, moerassig gebied; we zien veel wild, héél veel olifanten, veel nijlpaarden, vogels als ijsvogels, bijeneters en ook visarenden. Natuurlijk ook veel watervogels als eenden, ganzen en aalscholvers.

Er blijken veel varanen voor te komen aan de wal, soms schieten ze het water in. Op ‘n gegeven moment bevinden zich in hetzelfde beeld ’n varaan, ’n krokodil en olifanten op de achtergrond. Het dier dat we weinig gezien hebben (en ook niet meer zullen zien na vandaag) is de buffel: vanmorgen zagen we er al één en nu zien we er ook weer een paar tussen het hoge gras.

Zondag, 25 juni.

Om zeven uur vertrek, dus om zes uur opstaan. Helaas is er nog geen water in het sanitair, dus geen douche. Wel op tijd voor de lange rit naar Maun aan de rand van de Okavangodelta. Onderweg, zomaar langs de weg zien we nog verscheidene olifanten, spiesbokken, giraffen en impala’s.

Botswana is een heel vlak land. Vaak zijn er plassen ondiep water te zien maar direct ernaast is het toch heel dor; dan weer savannen met een waas van gras met soms struisvogels en vervolgens ook weilanden: omheinde stukken grond, even dor als de rest en zeer extensief in het gebruik. Op enkele plaatsen waar wat bevloeiing plaats vindt is zelfs akkerbouw: zeer extensief en grootschalig met velden van honderden hectares gierst en maïs.

Pieternel blijkt wéér slecht te hebben geslapen. We hadden de tent open gelaten in weerwil van waarschuwingen tegen wilde dieren, groot en klein. Ik heb wél geslapen als een roos maar zij kan blijkbaar toch maar moeilijk wennen aan mijn aanwezigheid zo vlak in haar nabijheid. Na uitleg en wat speurwerk komt er ineens toch nog een tent tevoorschijn die zij mag gebruiken met ’n extra betaling van Fl.250, ‘n fikse som voor ’t gebruik van ’n tent die dat bedrag niet eens waard is! Maar daarna lijkt meteen al een behoorlijke spanning van haar af te vallen!

Ik besluit de helft van ‘t bedrag te doneren omdat ik er natuurlijk ook voordeel bij heb: alleen in een tent is best wel luxe wat ruimte betreft en ’t opzetten is (óók in m’n eentje) in een poep en ’n zucht gebeurd.

’s Avonds hebben we ’t geluk ook hier ’n tv aan te treffen. In ’t kader van de EK speelt Oranje tegen Joegoslavië. Ook nu wordt onze vakantiepret niet vergald want de zege mag er zijn: 6-1!! Het diner daarna in de lodge smaakt dan wel héél prima!

Maandag 26 juni.

De Okavangodelta in! Half zeven op; tenten opvouwen, eten, want om acht uur worden we opgehaald. Peter had al eens gewaarschuwd voor "Afrikaanse tijd". Nu maken we daar kennis mee: de safaritruckjes komen doodgemoedereerd om negen uur aan rijden. Hiermee worden we naar ’t vertrekpunt gereden: op zich al ’n safari. We zien ’n grote groep zebra’s en een paar kudu’s.

Dan in de mokoro’s. Dit zijn uitgeholde boomstammen die met ’n stok worden voortbewogen door de mokoromannen die achter op de boot staan. Twee personen gaan erin, de bagage apart. Men kijkt blijkbaar niet zo precies of ’t gewicht van de personen wel bij de mokoro past: Corry, niet klein en stevig en ik, iets minder zwaar, worden samen in de kleinste mokoro geplaatst. Het risico dat we verzuipen is niet zo groot, maar vollopen is ook niet leuk! ’n Beetje water over de gangboorden zo nu en dan, ’n natte broek, daar blijft ’t bij. Maar de volgende dag ruilen we toch met Peter en Manon om de gewichtsverdeling wat beter in overeenstemming te brengen.

’t Is overal ondiep, veel riet, biezen, waterlelies en gras. Op ’n klein eilandje picknicken we onder de enigste boom; dan is ’t nog ongeveer ’n uurtje bomen naar wat ons kampement moet worden, ’n plek op de wal voor ons alleen. Wanneer we de tenten opgezet hebben maken we nog een gamewalk. We zien weinig wild, ’n steenbok, bavianen, ’n aantal vogels als maraboes, slangenarend, plevieren en de witten grote reiger. Maar morgenvroeg zullen we meer zien, geen garantie, maar toch hoop.

’s Avonds zitten we gezellig bij ’t kampvuur, nuttigen ’t eten van kok "Peter", zien een paar jonge uilen in de boom, die nog zó onhandig zijn dat ze eerst uit de boom vallen voordat ze weg fladderen!

De mokoromannen blijven ook. Echte hartendieven blijken het: het duurt maar even of ze willen al wel trouwen met Liesbeth of Pieternel om zo naar Europa te kunnen komen! Maar dat is óók voor deze meisjes wat te dol! Dus blijft ’t gewoon gezellig met wat eten en drinken en kletsen over van alles en nog wat!

Dinsdag 27 juni.

’t Is nog fris als we om halfzeven op pad gaan. We lopen en lopen in een rijtje achter elkaar en zien weinig. De maraboes zitten er nog steeds en een paar zebra’s zien we heel in de verte. Dan ineens om kwart over acht: twee giraffes in de verte. De gids stelt voor ze voorzichtig te benaderen en na luttele minuten zien we er nog eens vier. We lopen zwijgend door (zoals trouwens steeds) en zien dan ’n hele kudde opdoemen: we tellen er zevenentwintig, grote en wat kleine; daartussen ook zebra’s die zodoende profiteren van de hoge blik van de giraffe op naderend gevaar. ’n Magnifieke aanblik! Op ’n termietenheuvel bewonderen we nog ’n tijdje ’t tafereel. Dan is ’t nog weer anderhalf uur terug lopen, ontbijten, tent inpakken, alles in de mokoro’s en varen maar weer.

In de wat ruimere mokoro is ‘t toch wat ontspannender zitten hoewel zo’n ding ook nogal instabiel is zodat het devies blijft: gewoon rustig blijven zitten!

Na ’n mooie tocht "dóór" ’t water komen we weer bij ’t vertrekpunt, schuiven zo ver mogelijk op ’t land en stappen weer in de truckjes. Ook nu onderweg weer zebra’s, maar ’n veel grotere groep, wel tachtig á honderd!

’s Avonds wordt er gebarbecued op ’t kampvuur, ’n braai dus. Weer lekker klaar gemaakt door Bruce die daar ’n bijzonder talent en liefhebberij voor heeft.