Het vervolg van de Zimbabwe-Botswana-Namibië-reis (zomer 2000).

Namibië, dl 1.

 

Woensdag 28 juni.

Een lange rijdag, 850 km! Een omweg voor onze veiligheid. Het plan was om ten noorden langs de Okavangodelta te gaan en dan zo via de Caprivistrook uiteindelijk bij het Etoshapark in Namibië terecht te komen. Deze strook grenst aan Angola en van daaruit schijnen er regelmatig roofovervallen plaats te vinden door grote, zwaarbewapende bendes! Om dit te vermijden moeten we nu echter via de zuidkant van t Okavangomoeras via Maun en Windhoek naar Etosha en dat betekent in totaal een omweg van 800 km, een extra reisdag dus. Onderweg zien we nog wel wat wild: kudus, wrattenzwijnen. Steeds hoofdweg, nauwelijks verkeer, geen steden of dorpen, dus topsnelheid is gemiddelde snelheid!

We gaan de grens met Namibië over en moeten de klok nu een uur terug zetten, dus een uur voordeel op zon lange rit. In de omgeving van Windhoek slaan we onze tenten op. We merken nu meteen hoe Duits het hier nog is: op de camping is een café, aangeduid als "Bierstube" met robuuste meubels en naast de Afrikaanse schilden en speren een Beierse koekoeksklok! De eigenaar is dan ook van oorsprong Duits. De camping is heel netjes met allemaal vakken zoals we nog niet eerder gezien hadden; het lijkt dan ook meer op n camping in t Sauerland dan waar dan ook in Afrika! Eigenlijk heel grappig!

Omdat de klok is terug gezet wordt t nog vroeger donker: om kwart voor zes is t echt helemaal donker. t Is koud hier op deze hoogte (+ 2500 m) en we kruipen dan ook met t eten dicht om het kampvuur achter de truck; gezellig is t maar knap fris! Daarna wordt in de Bierstube nog doorgezakt met Bruce, Peter, Pieternel en Liesbeth en wel meer op zn Duits. De heren drinken pullen bier, de dames apfelkorn tot ze advokaat aangeboden krijgen van eigen makelij: een mengsel van pure alcohol met (wat) water, eidooier en suiker! t Is blijkbaar lekker, maar dat t knap sterk is wordt later ook duidelijk!

Donderdag 29 juni.

Ook nu weer n flinke reisdag van Windhoek naar t Etosha Park in t noorden van Namibië. Het landschap is voor n groot deel hetzelfde als gisteren: vlak, savanne-achtig met wat lage begroeiing. Meestal is er een afrastering om het spaarzame rundvee op de plaats te houden; dit is echter zo ruim dat volgens mijn schatting de percelen wel vier-, vijfhonderd hectare groot zijn! De bedrijven tellen dan ook niet zelden wel 10.000 ha!

In Etosha zien we meteen al t eerste wild: bij n waterpoel giraffes, koedoes en veel springbokken die, zoals we zullen zien, hier bijna voorkomen als konijnen in de duinen!

In Namutomi, n camping in het park, zetten we eerst de tenten op maar dan zitten we aan Radio Nederland Wereldomroep gekluisterd: Oranje-Italië. t Is buitengemeen spannend en na de verlenging, na de beslissende strafschoppen komt Italië als winnaar uit de bus: afgelopen, uit! De spanning is er nu af, de rust kan nu weerkeren en we kunnen het gewone programma afwerken!

 

 
 

Vrijdag 30 juni.

t Lijkt bijna eentonig te worden, maar het tegendeel is waar: een gamedrive om half zeven, bij zonsopgang, het tijdstip dat het hek van t park opengaat. Het is onvoorstelbaar wat n hoeveelheid wild we hier te zien krijgen! Waar je maar kijkt zie je meestal wel springbokken. Grote kuddes gnoes zien we, koedoes, giraffes, impalas, oryxen, zebras en wrattenzwijnen. Het landschap is gestoffeerd met acacias en vaak onafzienbare vlakten dor gras. n Grote leegte, denk je, maar door de kijker zie je ineens dat er toch leven is: springbokken vooral en gnoes! Vogels zien we ook: enkele struisvogels, de grote trap; verder arenden, vooral de slangenarend. Het is spectaculair en doet de kou van s morgens weer direct vergeten! Om tien uur is er een heerlijk ontbijt voorbereid door Peter: bacon and scrambled eggs!

Daarna wordt t warm; enkelen van de groep gaan naar t zwembad, ik besluit te gaan schrijven en trek me terug onder t afdak bij de waterpoel. De poel ligt net buiten de omheining en de toeschouwers zitten er net binnen: de omgekeerde dierentuin! Hier in Etosha zijn deze bij de campsites aangelegd om zo het wild te "lokken". Ook verder in t park zijn die te vinden: het wild in de omgeving blijft in de buurt van het water en zo kan ook de minst ervaren gids wel wat beesten vinden!

s Nachts is het verlicht maar gisteravond was nou niet direct een succes: n enkele springbok en meer niet. Maar nu overdag, tegen de verwachting in, komen er veel verschillende dieren voorbij: n kudde van dertig zebras, tientallen springbokken, oryxen, nog weer s zebras met n vijfentwintig gnoes en twee maraboes die de zebras en de gnoes wegjagen met hun gefladder. Grappig is een paartje wrattenzwijnen dat steeds maar heen weer loopt te knorren: híj ruikt dat zíj ongeveer berig is, maar zíj vindt de tijd nog niet helemaal rijp en loopt telkens net weg: een heel gejaag en dat tijdens het drinken!

s Middags om twee uur weer n gamedrive. Pieternel en Liesbeth Jr. gaan niet mee en zullen daar spijt van krijgen! Want wat we zien is niet mis: het "gewone" als koedoes, springbokken natuurklijk maar bij n zoutpan ineens een kopje boven t gras: remmen en terug: t blijkt n cheetah, héél bijzonder!

Op t eind van de rit gaan we naar n drinkpoel. Mensen staan al te kijken. Eerst zien we wat klein wild, dan ontwaren we waar deze mensen eigenlijk naar staan te kijken: n luipaard dat rustig op de kant ligt!

Etosha savanne

Etosha drinkpoelen

Etosha

Wrattenzwijnen

Olifant en luipaard

 
     
 

Olifant

Dan komt er van links uit de struiken ineens een olifant tevoorschijn een eindje erachter nóg een paar en dan al snel een hele kudde van zon veertig stuks, groot en klein, baby-olifantjes zelfs! Het luipaard ligt er nog steeds tot een grote olifant het welletjes vindt, erop af gaat, een keer trompettert en weg is het roofdier. Bruce vertelt later dat ze op zich geen olifanten zullen aanvallen maar dat bijvoorbeeld leeuwen van een wat afgezonderd jong olifantje de hielpees doorbijten, het diertje vervolgens gewoon laten liggen tot de kudde in arren moede is vertrokken en hem dan soldaat maken. Het is dus niet gek dat olifanten niet zo op rovers gesteld zijn!

Dan komt op de achtergrond uit de schemer n neushoorn aangelopen maar blijft op eerbiedige afstand staan tot hij aan de beurt is. De olifanten blijven nog wat bij het water, de kleintjes drinken bij hun moeders, de moedrs drinken uit de poel en wij, wij vertrekken zachtjes want ook wij krijgen honger.

n Onvergetelijke dag met n reeks hoogtepunten!

Zaterdag 1 juli.

Half zeven: gamedrive. We gaan weer wat poelen af. Bij de eerste poel zien we al direct twee leeuwen rustig liggen, waarschijnlijk uitbuiken van de nachtelijke maaltijd. De springbokken blijven op verstandige afstand en er gebeurt dus ook niets. Een jakhals doet nog n paar extra stappen richting n stel parelhoenders, maar wist al van te voren dat het niets zou worden en loopt dan dus ook gewoon door.

Onderweg zien we verder nog een kudde olifanten, n zwarte neushoorn zelfs, op één plek vell gieren wachtend op hun beurt om bij n kadaver aan te schikken.

n Topper is de grote zoutvlakte, 4700 km2 in het park van 23.000 km2. n Enorme indrukwekkende vlakte van niets, geen water, geen begroeiing, geen oneffenheden, niets. Op bepaalde plaatsen luchtspiegelingen, maar ook dát is weer niets! Verder oneindigheid, eindeloosheid!

Bij de camping van Okaukuejo is een waterhole. We gaan er even kijken en al gauw verschijnt er een neushoorn. n Minuut of vijf later gevolgd door n olifant waar de rhino protesterend voor op de vlucht gaat.

We eten soms bij de truck maar ook regelmatig "uit", vaak in de vorm van n buffet met verschillende soorten wild zoals oryx, koedoe of impala. Vooral vanavond heel lekker klaargemaakt.

Zondag 2 juli.

s Morgens de laatste gamedrive in het Etosha Park en ook van deze reis. Hoogtepunt worden twee leeuwen, n mannetje met n mooie manenkop en n wijfje; verder struisvogels die op de zoutvlakte lopen waar, dacht ik, toch niets te vinden was?

In t lange gras ontwaren we in de verte nog een cheetah of "wij": er staan een bus en een aantal autos, dus er móét iets te zien zijn!

Na t opbreken van het kamp rijden we eerst n aantal uren zuidwest, richting Twijfelfontein.

Onderweg brengen we ook een bezoek aan een versteend woud: schots en scheef liggen de stukken versteende stammen (of stukken daarvan), 250 miljoen jaar geleden daar naartoe gedreven en later

als steen omhooggestuwd.

Daartussen groeien de bizarre welwitschias, n plant die allen hier voorkomt, in t Afrikaans: tweeblaarkanniedood. De plant heeft inderdaad twee bladeren en kan leven van alleen de dauw op de bladeren, die deels ogenomen wordt door het blad en deels op de grond valt en zo bij de wortels komt. Ze kunnen inderdaad bijna "niedood" want er zijn exemplaren bekend van tweeduizend jaar oud!

Verder dan, naar de camping bij Twijfelfontein. We komen echt in de bergen; t is een prachtig landschap, knap droog maar mooi ruig en woest!

Op de heel eenvoudige camping, die aan een stofdroge rivierbedding ligt, kunnen we douchen in een douche zonder dak (oftewel bladerdak), rietmat eromheen, douchekop en kranen aan de boom vastgemaakt, heel origineel! Het toilet is ook zo: achter een rietmat, een touwtje voor de ingang betekent: bezet!

s Avonds n speciaal door Bruce gemaakt traditioneel gerecht, genaamd "potjekos", n eenpansgerecht van kip en rundvlees met aardappelen, groenten, kruiden enz. en maar sudderen! Eet smakelijk!

 

 

 

Olifant

In de zoutpan

Fatamorgana

 

Spiesbokken

Zwarte neushoorn

Welwitschia

 
 

 

Naar: Namibië, dl. 2.

Terug naar: Overzicht.