Ik kom tot een besluit en dat bestaat weer uit drieën:

1. Omdat ik jarig ben koop ik ’n cadeautje voor mezelf: ’n wandelstok voor een opperhoofd,
2. Omdat ik jarig ben ga ik in de ballon (aan ’n kabel) tot 110 m hoog,
3. Omdat ik jarig ben bespreek ik voor vanmiddag de olifantenrijtocht.

Zó, ik vind dat ik me aardig verwen, dat móet ik ook wel zelf doen want er is niemand bij me die dat even voor me doet! Daarvoor moet ik nog een paar weken wachten!

In de buurt van het ballonplatform is veel houtsnijwerk te koop. Het is er niet druk; soms ben ik de enige toerist die er rondloopt dus wordt ik heel veel aangeklampt door de verkopers met de mededeling: "It’s your lucky day mister, very cheap offer!" voor allerlei zaken die ik helemaal niet wil. Ik vraag gericht om de gewenste stok met drie koppen erop: de hele markt wordt op de kop gezet en de enige die er blijkbaar is komt boven water. Na wat onderhandelen vind ik de prijs toch nog te hoog en zeg terug te komen na de ballon trip. Vanzelf ziet de verkoper dat als een uitvlucht om te vertrekken en blijft gewoon doorzaniken. Ik loop weg maar als ik na een half uur terugkom staat hij me al op te wachten bij de uitgang. En inderdaad komen we een prijs overeen die me redelijk lijkt. Hij is er blijkbaar tevreden mee en ik heb ’n mooie chiefstick gekregen voor "a very special price"!

De ballontrip is aardig: je overziet de waterval van bovenaf maar door de wolken van waternevel erboven is het toch maar voor ’n deel. Ik heb ’t gevoel op ’n wat zwaaiende toren te staan en toch zit de ballon alleen met ’n kabel aan ’n lier vast waarmee hij 110 meter naar boven en weer naar beneden wordt gedraaid.

’s Middags komt ’t spannendste, mooiste en leukste van m’n verjaardag: de olifantentocht! Om kwart over drie word ik opgehaald bij het boekingskantoor. We halen nog wat mensen op bij twee van de duurste hotels en een exclusieve lodge: het tekent wel ’t bijzondere gezelschap waarin ik terecht ben gekomen! In het statige, heel luxe Victoria Falls Hotel betaal je voor een tweepersoonskamer bijvoorbeeld ‘n slordige U$ 400 (= Fl 930) per nacht. Ook halen we nog een Californische dame op van de "Landela’s Safari’s Masuwe Lodge" die (ik heb ’t even nagekeken) U$ 425 (= Fl 975) voor elke nacht neertelt. Ze vertelt dat de reis van twee maand langs deze keten van lodges nu op ’n eind loopt!

Uiteindelijk bestaat de groep uit zeven personen waarvan ik toevallig géén Amerikaan in goede doen ben. ’t Blijken gezellige, spontane mensen.

Onderweg naar de "Nakavango Estate" zien we al ’n kudde van ongeveer twintig van deze dikhuiden.

Op de boerderij krijgen we onder ’t genot van ’n drankje wat instructie en dan worden vier olifanten binnengebracht van verschillende grootte. De kleinste is twaalf jaar oud maar de grootste is een volwassen bul, ’n kolossaal dier van ’n jaar of veertig! ’t Schijnt dat ze nog ’n grotere ter beschikking hebben! Ze zijn allemaal van heel jongsaf in gevangenschap opgegroeid en kunnen dan ook niet teruggezet worden in ’t wild.

Vanaf ’n soort steiger klimmen we op de olifanten, met z’n tweeën en daarbij nog de "induna", de olifantenboy; ik alléén met de induna op olifant Bop, ’n middelgroot mannetje van vijftien jaar. Dan begint de tocht. ’t Gaat rustig maar de stijgbeugels zitten wat hoog en de rug is breed zodat aan ’t eind van de tocht ik toch wel wat last heb van benen en botten, zoals trouwens iedereen! Onderweg komen we een aantal wilde soortgenoten van onze dieren tegen waar ze vreemd genoeg niet eens merkbaar op reageren. Volgens de induna kennen ze elkaar zeker wel, ze communiceren met elkaar over grote afstanden met zó lage geluiden dat deze onhoorbaar voor de mens zijn. Verder nog wat vogels en ’n kudu waarvan we er later aan de drinkplaats bij de estate nog meer zullen zien. Het bos is hier ook erg "mishandeld" door de olifanten waarvan er veel te veel zijn voor dit gebied. ’t Ziet er erg gehavend uit met de vele bomen die ontworteld zijn om toch ook maar bij de bovenste takken te kunnen komen voor de bladeren, de takken en de bast.

Terug op de farm wordt een kleine demonstratie gegeven dat de olifanten ook een balletje kunnen trappen, je mag ze voeren, op de knie zitten en dat alles wordt op de video vastgelegd: later te koop voor U$ 35! Dan worden we om het kampvuur genodigd voor een hapje en wat drankjes. De eigenaar komt ook langs en al gauw gaat het gesprek over de politieke toestand in Zimbabwe, hoe somber die er uit ziet en hoe desastreus dat voor het toerisme is! Er wordt overal al wel gesproken over lage aantallen toeristen, maar nu vlak voor de verkiezingen wordt ’t land gemeden als de pest terwijl hier juist ’n ieder zegt dat dat onterecht is: wanneer je Harare mijdt voor alle zekerheid overkomt je als buitenlander niets; het is ’n interne aangelegenheid waarbij toeristen zeker met rust gelaten zullen worden. Regering en oppositie beseffen dat goed want het toerisme staat in Zimbabwe wat inkomsten betreft op de tweede plaats na de landbouw maar nog voor ’t goud!

Na dit intermezzo krijgen we de snel gemonteerde video en digitale foto’s te zien. Van de foto’s kun je ter plekke een aantal selecteren die dan op diskette te koop zijn. Omdat m’n fototoestel (de batterijen) het na de eerst foto opgaf en ik altijd, behalve nu, reservebatterijen bij me heb was ik wel genoodzaakt, alleen al voor ’t bewijs van dit bijzondere waagstuk, een videoband aan te schaffen!

’t Wás inderdaad een heel unieke belevenis, enig op de wereld: rijden op ‘n Afrikaanse olifant!

Terug naar Vic Falls. Direct al aan de overkant van de rivier die door moeten steken zien we in ’t licht van de auto ’n kudde olifanten met daarbij ’n jong dat volgens de chauffeur nog nauwelijks een week oud is! ’n Grandioos schouwspel!

Terug bij ’t boekingskantoor komen Peter, Manon en Liesbeth met ’n heel opgelucht gezicht dat ze me toch hebben gevonden! Of ik mee ga eten! Als ik ze gemist had was ik inderdaad ergens anders gaan eten. Wat is het geval: men had blijkbaar al ’n hele tijd eerder op mij gerekend want als we het restaurant binnenkomen barst men meteen uit in ‘n "Lang zal hij leven"! Er wordt geklonken en dan wordt er besteld. ’t Is ’n echt "western-look-like" steakhouse, hoewel: in dit land met z’n enorme veebedrijven is dit niet zo vreemd. Ik heb ’n flinke sparerib-schotel van ’t huis: "Cattleman-rib". Als we nog wat zitten uit te buiken klinkt er ineens: "Happy birthday, happy birthday to you" en komen Manon, Liesbeth Sr., onze ober en de resto-chief aandragen met twee taarten met één kaarsje voor, zeg, elke drie jaar ongeveer! Nog nooit gehad in m’n leven; ’t geeft dan ook wel ’n apart cachet aan m’n verjaardag in Afrika! Hartstikke leuk! We drinken wat, vertellen over onze belevenissen van de dag: het spannend raften (Liesbeth Jr. enigszins gewond), de helicoptervlucht en natuurlijk de olifantentocht zijn dé onderwerpen!

’n Onvergetelijke verjaardag met zoveel extra’s zoals ik nooit gehad heb en nooit weer zal krijgen!